Project Routine - Een directieve – ‘u moet’ - benadering roept weerstand op
Re-integratie – het zoeken en vinden van een baan door iemand met een chronische ziekte – vergt veel motivatie en doorzettingsvermogen.
Het is voor een persoon met een handicap een uitdagende en complexe taak. Er komt immers veel bij kijken: het oriënteren op de arbeidsmarkt, het omgaan met belemmeringen, het soms nog verwerven van bepaalde competenties, het zoeken naar vacatures, het reageren op vacatures en het voeren van sollicitatiegesprekken. Daar komt bij dat het na een opleiding vaak onmogelijk is om een geschikte stageplaats te vinden. Vaak komen mensen zonder werkervaring op hun nieuwe werkplek terecht en loopt het meestal volledig verkeerd. Ze worden vrij snel ontslagen en worden daardoor steeds minder gemotiveerd. Werkgevers zien dit als een slechte ervaring en zijn niet meer gemotiveerd om een persoon uit een kansengroep in dienst te nemen.
Voor de patiënt is het een proces dat bijna onvermijdelijk met teleurstellingen, tegenvallers, obstakels, onduidelijkheden en afwijzingen gepaard gaat. Probeer onder die omstandigheden maar eens gemotiveerd te blijven.
Niet iedere persoon is op ieder moment even goed in staat om zijn re-integratieproces zelf te sturen.
Vaak ontbreekt in de uitvoering de tijd daar gericht aan te werken. Daarom worden bij deze personen vaak activiteiten en verantwoordelijkheid uit handen genomen door job-coaches. Soms wordt dan vrij directief voorgeschreven wat de klant moet gaan doen.
Een directieve – ‘u moet’ - benadering bij re-integratie roept weerstand op en is niet bevorderlijk voor de motivatie van de patiënt om zich zelf in te zetten voor werk.
Een directieve houding kan er echter toe leiden dat de motivatie van de klant om te gaan werken afneemt. En dat terwijl motivatie één van de meest bepalende succesfactoren is bij het vinden van werk. Het is daarom van belang het zelfsturend vermogen van de patiënt zo veel mogelijk aan te spreken en te benutten; de patiënt zo veel mogelijk het heft in eigen hand te laten nemen en houden. Maar hoe doe je dat? Dat is nu de basis van ons project.
Wij willen de mensen met een beperking die de moeite hebben genomen een opleiding te volgen de kans geven om zich vrijwillig ( mits toestemming van de controlearts ) bij ons aan te sluiten. Op deze manier krijgen ze de nodige werkervaring, werkritme en structuur in hun leven. Dit zal hun kansen op de arbeidsmarkt sterk verhogen.
Binnen onze organisatie is er zoveel werk dat deze personen met alle mogelijke programma’s kunnen leren werken. We denken dan aan het office pakket, bouwen van websites, maken van nieuwsbrieven, en de volledige dagelijkse werking. Ze zullen bij alles betrokken worden met uitzondering van de financiële transacties.
Het is echt een misverstand te denken dat zelfsturing hetzelfde is als vrijheid voor de patiënt. Zelfsturing is iets heel anders dan ‘ik doe waar ik zin in heb’. Zelfsturing is juist een manier om de patiënt zijn eigen verantwoordelijkheid te laten vormgeven. Verantwoordelijkheden die horen bij de samenleving en bij alle mensen die in die samenleving (moeten) participeren.
Ieder mens heeft te maken met randvoorwaarden, met kaders, of we ze nu leuk vinden of niet.
Daarbinnen proberen we er vaak het beste van te maken en is ieder mens geneigd te streven naar zo veel mogelijk autonomie. Wie een beroep doet op een uitkering krijgt te maken met duidelijke kaders en verantwoordelijkheden. Zo gelden de verplichtingen die samenhangen met het ontvangen van een uitkering en / of het deelnemen aan een traject. Het gaat bijvoorbeeld om de sollicitatieplicht of de verplichting om algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden. Deze verplichtingen vormen als het ware de vangrails langs de weg naar werk. Waar het om gaat is om de patiënt binnen deze vangrails ruimte te geven om zelf te sturen en zelf zijn traject naar werk en zijn verantwoordelijkheden vorm te geven. Dat werkt motiverend en komt het resultaat ten goede.
Zelfsturing betekent niet dat professionals niet richtinggevend kunnen handelen. Integendeel!
Het gaat om zelfsturing binnen duidelijke randvoorwaarden, met duidelijke afspraken met de patiënten in de gewenste richting. Er is een duidelijk doel.
We hebben reeds ervaring met twee personen, deze hebben beide een vaste job gevonden. Een derde persoon doet momenteel stage bij ons en is in dienst genomen in het project “een hart voor werk”.
Onze denkwijze is vrij simpel, geef de personen met een beperking de mogelijkheid hun eigen weg te zoeken. Dit alles in het kader van structuur en motivatie. We geven hen de kans zoveel mogelijk te solliciteren als ze hier klaar voor zijn. Door het lange thuis zitten is meestal het zelfvertrouwen volledig weg, ze voelen zich nutteloos en niet meer aanvaard.
