In rust functioneert het oudere hart hetzelfde als een jong hart
De gevolgen van ouder worden.
In rust functioneert het oudere hart vrijwel hetzelfde als een jonger hart, behalve dat de hartslag iets trager is. Naarmate mensen ouder worden, kan hun hart de neiging hebben groter te worden: de wanden worden dikker en de kamers worden iets groter, voornamelijk doordat de individuele hartspiercellen groter worden. Bovendien kan er zich bindweefsel tussen de hartspiercellen afzetten, waardoor de hartspier stug wordt.
In rust functioneert het oudere hart vrijwel hetzelfde als een jonger hart, behalve dat de hartslag iets trager is. Tijdens inspanning kan een ouder hart echter niet zo gemakkelijk een grotere hoeveelheid bloed rondpompen, zoals een jonger hart dit doet.
De wanden van de slagaders en arteriolen kunnen dikker worden en de binnendiameter van de slagaders neemt soms iets toe. In de wanden van de slagaders en arteriolen gaat elastisch weefsel verloren. Samen betekenen deze veranderingen dat de bloedvaten stugger en minder veerkrachtig worden.
Doordat de slagaders en arteriolen – naarmate ze ouder worden – minder elastisch worden, kunnen ze zich niet zo snel meer ontspannen tijdens het ritmische pompen van het hart. Daardoor neemt de bloeddruk tijdens de samentrekking (systole) van het hart sterker toe dan bij jongere mensen, soms tot boven de normale waarden. De combinatie van abnormaal hoge bloeddruk tijdens de systole en normale bloeddruk tijdens de diastole komt zeer veel voor bij oudere mensen. Er wordt dan gesproken van ‘geïsoleerde systolische hypertensie' (Hoge bloeddruk).
De verouderingseffecten op het hart kunnen door meer lichaamsbeweging worden beperkt. Beweging houdt de conditie van hart en bloedvaten, maar ook van het spierstelsel op peil naarmate mensen ouder worden. Daarbij is lichaamsbeweging altijd gezond, ongeacht op welke leeftijd ermee wordt begonnen.
Hartziekte en ouderdom