Met uw kind naar het ziekenhuis: praat erover met uw dokter.

Praten over het ziekenhuis

Praten over de bakker, de school, het postkantoor, de politie en de brandweer gaat meestal vanzelf. We weten wat het is, waarvoor het dient en wie er werkt.

Maar praten over de dokter of het ziekenhuis doen we niet zomaar. Wat is een ziekenhuis? Waarvoor dient het? Wie werkt er?

We hebben het er niet zomaar over omdat we onze kinderen vervelende dingen willen besparen. 'Ze zijn nog zo klein', 'Ze begrijpen het toch niet', 'Als het zover is, kan het altijd nog', ...

En toch kunnen we er beter wél over praten. Ziek zijn en ziekenhuis horen immers bij het leven. Er zijn aanleidingen genoeg om er eens over te beginnen bv. de sirene van een ziekenwagen, een familielid of een kindje van de school dat in het ziekenhuis ligt.

Ouder en kind kunnen er samen boekjes over lezen of prentenboeken bekijken of het kind eens meenemen op ziekenbezoek. U kan ook een dokterskoffertje kopen of zelf wat doktersspullen bij elkaar verzamelen in een koffertje: verband, pleisters, watten, een spuit zonder naald, een schaartje, een plastiek thermometer, een oud overhemd dat is veranderd in een doktersjas of verpleeguniform.

Ook in kinderopvangcentra en op school wordt tegenwoordig aandacht besteed aan het ziekenhuis.

De kinderen spelen doktertje, de ouders praten erover op de ouderavond, en thuis kan men er weer op inhaken.

Sommige scholen gaan zelfs op ziekenhuisbezoek.

Informatie voor uw kind

Welke informatie kan, mag of moet men zijn kind meegeven?

Een kind moet weten welke behandelingen het gaat meemaken en, hoe het deze kan beleven of het bv. pijn doet of niet. Juiste informatie is zeer belangrijk, ook over de vervelende aspecten. Tracht deze negatieve kanten te relativeren bv. 'Een prik doet maar even pijn en jij kan dat wel verdragen'. Daarnaast kan u vertellen wat het kind zelf kan doen om de situatie zo aangenaam mogelijk te maken.

Informeer uzelf vooraf bij de huisarts, kinderarts in het ziekenhuis, ...

Objectieve informatie

Bestaat uit feitelijke, technische en zakelijke gegevens.

Vermindert de bedreiging van de ingreep.

Wat is een ziekenhuis?

Welke personen zal uw kind er ontmoeten? Wat is hun taak?

Wat wil de dokter onderzoeken?

Wanneer zal het onderzoek plaatsvinden? Hoe lang zal het duren?

Hoe zal het onderzoek beginnen, verlopen en eindigen?

Wie zal het onderzoek uitvoeren?

Waar zal het onderzoek plaatsvinden? Hoe gaat uw kind er naar toe (rolstoel, bed, lift, gangen,...)?

Welke apparatuur (toestellen, buisjes, slangetjes,...) wordt er gebruikt?

Hoe werkt een bepaald apparaat?

In welke ruimte zal het kind zich bevinden bij het ontwaken uit de narcose?        

Subjectieve informatie

Beschrijft wat uw kind zal voelen, zien, horen, ...

Geeft de mogelijkheid de informatie te testen.

Gaat in op de dingen die uw kind zelf zal ervaren.

Heeft te maken met :

• de gevoelens en emoties van het kind;

• ruiken van vreemde geuren tijdens de verdoving. Kinderen kunnen angstig zijn om in slaap gebracht te worden of om niet meer wakker te worden. De voorlichting moet duidelijk en geruststellend zijn;

• een duizelig gevoel na de medicatie;

• raakneigingen na de operatie;

• aangeraakt worden door koud aanvoelende voorwerpen;

• vertellen over inspuitingen. Men mag de pijn niet ontkennen. Het kind mag pijn uiten. De reden voor de prik moet duidelijk gemaakt worden. Breng de eigen angst niet over op het kind;

• in welke leefruimte het zich zal bevinden tijdens de opname;

• de mogelijke gevolgen van de uitslag van het onderzoek. De vraag 'Word ik weer dezelfde als voorheen?' moet beantwoord worden.

Gedragswenken

Informatie over wat uw kind tijdens de ingreep kan doen, welke houding het kan aannemen, ...

Deze informatie betekent voor kinderen een houvast. Het is een manier om met moeilijke situaties en emoties om te gaan. U kan bv. uw kind vertellen dat, wanneer het in het onderzoek past, het de dokter kan vragen even te stoppen als de pijn te hevig wordt. Dit geeft uw kind het gevoel de situatie enigszins onder controle te hebben.

Samen de koffer pakken

Denk aan:

tandenborstel en tandpasta; zeep; kam; pyjama; ondergoed; handdoeken en washandjes;

gewone gemakkelijke lievelingskleding (soms mogen de kinderen in hun gewone kleren naar de speelzaal of naar de ziekenhuisschool, dit is belangrijk voor de dag-nacht indeling);

het favoriete knuffelbeest, de fopspeen, de pop, of het autootje!        

Voorzie wat speelgoed of boekjes om uw kind rustig te houden tijdens wachtmomenten en onderzoeken.

Voor het verplegend personeel is het handig als u een lijstje met specifieke gewoontes en reacties van uw kind meegeeft.

Wat kan u zoal noteren?

Hoe slaapt het kind het gemakkelijkst in (op de rug, met of zonder troeteldier, fopspeen, lichtje, kusje, kruisje, ...)?

Wat eet het kind (niet) graag?

Heeft het kind last van bedplassen?

Hoe worden thuis verschillende zaken benoemd (mama of moeke, pipi doen of plassen,...)? Misschien gebruikt het kind speciale eigen woordjes om een of ander lichaamsdeel aan te duiden.        

Maak een lijstje met belangrijke telefoonnummers en adressen.

Op bezoek

Kinderen vinden het meestal prettig als de ouder vertelt over de gewone dingen van thuis: over familie, over de kinderen uit de buurt, over de juf en de school,... Door daarover te praten blijft uw kind erbij betrokken, ook als het wat langer in het ziekenhuis verblijft.

U kan met het kind spelletjes doen: kleuren, domino, memorie, samen puzzelen, ...

Veel kinderen vinden het prettig samen kaarten te maken om naar familie of vriendjes te sturen.

Voorlezen of samen een prentenboek bekijken werkt meestal rustgevend. Het is daarom best dit aan het einde van het bezoek te doen.        

Enkele tips

Vertel steeds aan uw kind wanneer u op bezoek komt en hou u daaraan.

Maak zo goed mogelijk gebruik van de bezoektijd door met uw kind te spelen, te praten, voor te lezen, te knuffelen.

Het is normaal dat uw kind al eens huilt. Laat u hierdoor niet afschrikken om op bezoek te gaan. Uw kind heeft u echt nodig, ook al is zijn verdriet voor u als ouder moeilijk te dragen.

Regelmatig bezoek maakt dat uw kind zijn gevoelens beter kan verwerken.

Probeer als ouder geen tegenzin te ontwikkelen tegen 'wéér-een-bezoek-met-verdrietig-einde'.

Betrek broertjes en zusjes, kinderen uit de klas en uit de buurt actief bij het kind in het ziekenhuis (bv. door tekeningen, kaartjes,...). Op die manier blijft het kind in contact met zijn leefwereld buiten het ziekenhuis. Vraag of er nu en dan eens een vriendje op bezoek mag komen.

Terug naar huis

Vanaf de opname van uw kind, stelt zich de vraag wanneer het weer naar huis mag en naar dat moment kijken jullie uit.

De meeste ziekenhuizen streven ernaar om de opnameduur van kinderen zo kort mogelijk te houden. Zodra het medisch verantwoord is, mogen ze weer naar huis. Het kind heeft thuis vaak nog aparte zorg nodig: medicijnen, speciaal eten, rust, kinesitherapie, ...

Het is belangrijk een gesprek te hebben met de behandelende arts of verzorger om te weten waar u thuis aan toe bent, om zo nodig maatregelen te nemen. Informeer bij de dienst maatschappelijk werk van uw plaatselijk ziekenfonds naar thuiszorg en oppas van zieke kinderen

• < Vorige
• Volgende >